Marcin Kowalczyk dołączył do nas w sezonie I 2011 i zaczął od treningu w Bahrajnie. O dziwo swój pierwszy wyścig pojechał dopiero w Malezji. Wystąpił w zespole ORT i zajął 6 miejsce. Brał udział w 17 sesjach, z czego 5 to wyścigi. Zdobył cztery punkty. Niestety nie udało się stanąć na podium. Większość użytkowników pamięta tego kierowcę. Dzisiaj Marcin Kowcyk Kowalczyk odpowiedział nam na kilka pytań.

Dziennikarz: Jak wspominasz swoje występy w lidze?
Marcin Kowalczyk: Niewątpliwie był to wspaniały czas, choć nigdy nie byłem kierowcą ubiegającym się o czołowe lokaty. Walka w środku stawki również może powiedzieć wiele o umiejętnościach zawodników. Niestety przez większość swojej kariery nie dostałem auta, którym można było powalczyć o miejsca na podium. Jednak nie żałuję i gdyby to tylko było możliwe, pewnie chciałbym wrócić do ligi.

D: Dlaczego zrezygnowałeś ?
MK: Niestety, sprawy osobiste - matura - i początek dorosłego życia sprawiły, że zabrakło mi czasu.. A teraz, gdy mam go trochę więcej, mam zbyt wolną prędkość połączenia internetowego - to główne powody. Poza tym trudno byłoby mi nawiązać walkę o wysokie pozycje, a moje ambicje są większe niż były za pierwszym podejściem do OL.

D: Którego kierowcę uważasz, za najbardziej miłego?
MK: Zawsze mogłem liczyć na pomoc Craftera, czy Nasriego - służyli mi setupami, wsparciem i dobrym słowem. Gdyby nie oni, pewnie nawet nie miałbym pojęcia o tej lidze.

D: W którym zespole najbardziej Ci się podobało?
MK: Mój najlepszy czas to występy w zespole ORT w GP2 - wtedy czasami udawało się dojeżdżać naprawdę wysoko jak na moje ówczesne umiejętności. Myślę że tworzyłem wówczas z Frankensteinem naprawdę dobry zespół.

D: Jak podsumowałbyś swoje występy ?
MK: Jak już powiedziałem wcześniej, nigdy nie miałem okazji powalczyć o wysoką pozycję w klasyfikacji generalnej, jednakże występy oceniam średnio - często miałem pecha w postaci wyeliminowania mnie już na początku wyścigu... A gdy już udawało się utrzymać w walce - cóż, wtedy zawsze zaciekle walczyłem. Kto toczył ze mną pojedynki, ten wie, że nigdy nie odpuszczałem łatwo.